บทขอพรยามเช้า

1.อ่านอายะหฺอัลกุรสีย์

اللّهُ لاَ إِلَـهَ إِلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلا َنوْمٌ لَّهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ مَن ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلاَ يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاء وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ وَلاَ يَؤُودُهُ حِفْظُهُمَا

وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ

2.อ่าน 7 ครั้ง

حَسْبِيَ اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ

3.อ่านซูเราะฮฺ อัลอิคลาศ 3 ครั้ง

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ * قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَد * اللَّهُ الصَّمَدُ * لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ * وَلَمْ يَكُن لَّهُ كُفُواً أَحَدٌ

4.อ่านซูเราะฮฺ อัลฟะลัก 3 ครั้ง

ِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ *

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ*مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ *وَمِنْ شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ *وَمِنْ شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِ * وَمِنْ شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ

5.อ่านซูเราะฮฺอันนาส 3 ครั้ง

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ* قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ * مَلِكِ النَّاسِ * إِلَهِ النَّاسِ * مِنْ شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ * الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ * مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ

6.อ่าน 1 ครั้ง

اللَّهُمَّ بِكَ أَصْبَحْنَا وَبِكَ أَمْسَيْنَا وَبِكَ نَحْيَا وَبِكَ نَمُوتُ وَإِلَيْكَ النُّشُورُ

7. อ่าน 1 ครั้ง

اللَّهُمَّ مَا أَصْبَحَ بِيْ مِنْ نِعْمَةٍ أَوْ بِأَحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ فَمِنْكَ وَحْدَكَ لاَ شَرِيكَ لَكَ فَلَكَ الْحَمْـدُ وَلَكَ الشُّـكْرُ

8.อ่าน 1 ครั้ง

أَصْبَحْنَا وَأَصْبَحَ الْمُلْكُ لِلَّهِ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ رَبِّ أَسْأَلُكَ خَيْرَ مَا فِي هَذَا الْيَوْم وَخَيْرَ مَا بَعْدَهُ وَأَعُوْذُ بِكَ مِنْ شَِّر مَا فِي هَذَا الْيَوْم وَشَِّر مَا بَعْدَهُ ، رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ الْكَسَلِ وَسُوءِ الْكِبَرِ، رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ عَذَابٍ فِي النَّارِ وَعَذَابٍ فِي الْقَبْر

9. อ่าน 1 ครั้ง

أَصْبَحْنَا عَلَى فِطْرَةِ الإِسْلاَمِ وَعَلَى كَلِمَةِ اْلإِخْلاَصِ وَعَلَى دِينِ نَبِيِّنَا مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعَلَى مِلَّةِ أَبِينَا إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا مُسْلِمًا وَمَا كَانَ مِنْ الْمُشْرِكِينَ

10. อ่าน 1 ครั้ง

أَصْبَحْنَا وَأَصْبَحَ الْمُلْكُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ، اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ خَيْرَ هَذَا الْيَوْمِ فَتْحَهُ وَنَصْرَهُ وَنُورَهُ وَبَرَكَتَهُ وَهُدَاهُ وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا فِيهِ وَشَرِّ مَا بَعْدَهُ

11.อ่าน 4 ครั้ง

اللَّهُمَّ إِنِّي أَصْبَحْتُ أُشْهِدُكَ وَأُشْهِدُ حَمَلَةَ عَرْشِكَ وَمَلاَئِكَتَكَ وَجَمِيعَ خَلْقِكَ أَنَّكَ أَنْتَ اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ وَحْدَكَ لاَ شَرِيكَ لَكَ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُكَ وَرَسُولُكَ

12.อ่าน 1 ครั้ง

اللَّهُمَّ فَاطِرَ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ عَالِمَ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ رَبَّ كُلِّ شَيْءٍ وَمَلِيكَهُ، أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ نَفْسِي وَشَرِّ الشَّيْطَانِ وَشِرْكِهِ وَأَنْ أَقْتَرِفَ عَلَى نَفْسِي سُـوءًا أَوْ أَجُـرَّهُ إِلَى مُسْـلِمٍ

13.อ่าน 3 ครั้ง

رَضِيتُ بِاللَّهِ رَبًّا وَبِالإِسْلاَمِ دِيناً وَبِمُحَمَّدٍ رَسُولاً

14.อ่าน 3 ครั้ง

سُـبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْـدِهِ عَـدَدَ خَلْقِهِ وَرِضـَا نَفْسِـهِ وَزِنَةَ عَرْشِـهِ وَمِدَادَ كَلِـمَاتِهِ

15.อ่าน 3 ครั้ง

بِسْمِ اللَّهِ الَّذِي لاَ يَضُرُّ مَعَ اسْمِهِ شَيْءٌ فِي اْلأَرْضِ وَلاَ فِي السَّمَاءِ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ

16.อ่าน 3 ครั้ง

أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ اللَّهِ التَّامَّاتِ مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ

17.อ่าน 3 ครั้ง

اللَّهُمَّ عَافِنِي فِي بَدَنِي اللَّهُمَّ عَافِنِي فِي سَمْعِي اللَّهُمَّ عَافِنِي فِي بَصَرِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ الْكُفْرِ وَالْفَقْرِ، اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ

18. อ่าน 1 ครั้ง

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَافِيَةَ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ، اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ فِي دِينِي وَدُنْيَايَ وَأَهْلِي وَمَالِي، اللَّهُمَّ اسْتُرْ عَوْرَاتِي وَآمِنْ رَوْعَاتِي، اللَّهُمَّ احْفَظْنِي مِنْ بَيْنِ يَدَيَّ وَمِنْ خَلْفِي وَعَنْ يَمِينِي وَعَنْ شِمَالِي وَمِنْ فَوْقِي وَأَعُوذُ بِعَظَمَتِكَ أَنْ أُغْتَالَ مِنْ تَحْتِي

19. อ่าน 1 ครั้ง

يَا حَيُّ يَا قَيُّومُ بِرَحْمَتِكَ أَسْتَغِيثُ أَصْلِحْ لِي شَأْنِي كُلَّهُ وَلاَ تَكِلْـنِي إِلَى نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ

20. อ่าน 1 ครั้ง

اللَّهُمَّ أَنْتَ رَبِّي لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ خَلَقْتَنِي ، وَأَنَا عَبْدُكَ وَأَنَا عَلَى عَهْدِكَ وَوَعْدِكَ مَا اسْتَطَعْتُ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا صَنَعْتُ، أَبُوءُ لَكَ بِنِعْمَتِكَ عَلَيَّ وَأَبُوءُ لَكَ بِذَنْبِي ، فَاغْفِرْ لِي فَإِنَّهُ لاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أَنْتَ

21. อ่าน 10 ครั้ง

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ وَعَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ وَبَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ كَمَا بَارَكْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ وَعَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ فِي الْعَالَمِينَ إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ

22. อ่าน 100 ครั้ง

سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ

23. อ่าน 1 ,10 หรือ 100 ครั้ง

لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيْكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

24. อ่าน 1 ครั้ง

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ عِلْمًا نَافِعًا وَرِزْقًا طَيِّبًا وَعَمَلاً مُتَقَبَّلاً

25.ขออิสติฆฺฟาร (อภัยโทษ) อย่างน้อยวันละ 100 ครั้ง

أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَأَتُوبُ إِلَيْهِ

ความหมายการอ่านอัลกุรอานด้วยท่วงทำนอง

คำถาม

ข้าพเจ้าได้ยินมาว่ามีหะดีษหลายบทที่บัญญัติให้อ่านอัลกุรอานด้วยทำนอง ไม่ทราบว่าเราจะเข้าใจหะดีษดังกล่าวว่าอย่างไร ?



คำตอบ

มวลการสรรเสริญเป็นสิทธิของอัลลอฮฺ
การอ่านอัลกุรอานด้วยทำนอง หมายถึง ...
1. การอ่านอัลกุรอานด้วยเสียงที่ไพเราะชัดเจน จนทำให้จิตใจเกิดความสำรวม อ่อนโยน และโศกเศร้า โดยไม่แสดงออกอาการที่เกินควรนัก อ่านด้วยท่วงทำนอง ในที่นี่หมายถึงการอ่านดังชัดเจน ดังที่มีกล่าวในหะดีษที่บันทึกโดย อิหม่ามมุสลิม จากท่านอบูฮุร็อยเราะฮฺ เราะฎิยัลลอฮุอันฮฺ ว่า «ما أذن الله لشيء كأذَنه لنبي يتغنّى بالقرآن يجهر به» ความว่า “อัลลอฮฺไม่ทรงอนุญาตใดๆ ดังที่พระองค์ทรงอนุญาตให้กับท่านนบีด้วยการอ่านอัลกุรอานด้วยท่วงทำนองเสียงดังไพเราะ”
จากหะดีษข้างต้นบ่งบอกถึง การบัญชาและส่งเสริมให้อ่านอัลกุรอานด้วยเสียงที่ไพเราะ
ในหะดีษ ยังได้ขยายความหมายของคำว่า التغنّي (อัตตะฆ็อนนีย์) คือ การอ่านด้วยเสียงดังที่ไพเราะ โดยทำนองที่อ่านนั้นต้องเป็นไปตามธรรมชาติไม่ใช่เกิดจากการฝืนทำแต่อย่างใด และไม่ใช่การอ่านตามทำนองดนตรีอาหรับ ชาวอาหรับก่อนที่อัลกุรอานจะถูกประทานลงมานั้น พวกเขาชื่นชอบการขับร้องบทกลอนด้วยท่วงทำนอง โดยเฉพาะในขณะขี่อูฐ ทั้งนี้เพื่อให้อูฐนั้นเดินอย่างกระฉับกระเฉง
เมื่ออัลกุรอานถูกประทานลงมา ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้กำชับให้บรรดามุสลิมสนใจเฉพาะกับอัลกุรอานเท่านั้น ท่านได้ใช้ให้อ่านอัลกุรอานด้วยเสียงดังและไพเราะพร้อมทั้งรักษาหลักการอ่านให้ถูกต้อง ทั้งนี้เพื่อเป็นการแทนที่ดนตรีบทเพลงที่พวกเขาเคยชื่นชอบ บทเพลงและดนตรีก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงอัลกุรอาน เฉกเช่นที่การกระทำที่ต้องห้ามอื่นๆ ถูกแทนด้วยสิ่งที่ดีกว่า เช่นการละหมาดอิสติคอเราะฮฺ ถูกบัญญัติมาเพื่อแทนที่การเสี่ยงทายด้วยลูกธนู การแต่งงานถูกบัญญัติมาเพื่อแทนที่การประพฤติผิดทางเพศ เป็นต้น

2. บางครั้งการอ่านด้วยท่วงทำนอง อาจหมายถึง การอ่านที่เหมือนทำนองเพลงหรือดนตรีอาหรับ เพื่อให้คนที่ฟังรู้สึกประทับใจ โดยไม่ก่อให้เกิดประโยชน์หรือทำให้เกิดความสำรวมใจแต่อย่างใด ดังที่ปรากฏในหะดีษเกี่ยวกับสัญญาณวันกิยามะฮฺ
3. เป็นไปไม่ได้ที่คำว่า التغنّي (อัตตะฆ็อนนีย์) หมายถึง อัลอิสติฆนาอ์ คือไม่มีความจำเป็นที่มนุษย์ต้องนำอัลกุรอานมาใช้ เพราะคำนี้มีความหมายที่แตกต่างกัน ส่วนทางด้านภาษาก็ไม่ยอมรับที่จะให้ความหมายเช่นนั้น
การอ่านที่เป็นท่วงทำนองนั้นต้องเป็นไปตามธรรมชาติ โดยขึ้นอยู่กับความสามารถของแต่ละบุคคล และไม่จำเป็นต้องฝึกอ่านตามทำนองที่ถูกกำหนดขึ้นมา
อิบนุล ก็อยยิม กล่าวว่า การอ่านอัลกุรอานด้วยท่วงทำนองที่เป็นธรรมชาติของแต่ละคน โดยไม่ฝืนทำตามทำนองที่กำหนดเองหรือที่ต้องเรียนต้องฝึกกันเป็นการเป็นงาน ก็ถือว่าอนุญาตให้กระทำได้ ดังที่ท่านอบูมุซา อัลอัชอะรีย์ เราะฎิยัลลอฮฺ อันฮุ กล่าวกับท่านนบีว่า «لَوْ عَلِمْتُ لحَبّرْتُهُ لَكَ تَحْبِيراً» ความว่า “หากฉันทราบว่า (ท่านแอบฟังฉันอ่านอัลกุรอานอยู่) แน่นอนฉันคงต้องอ่านให้เพราะกว่านั้นอีก”
การกระทำเช่นนั้นถือว่าเป็นสิ่งที่อนุญาตกระทำได้ ส่วนการอ่านด้วยการฝึกอ่านให้ตรงตามหลักทำนองนั้น บรรดาอัสสะลัฟ ศอลิหฺ (กัลยาณชนรุ่นแรก) ถือว่าเป็นมักรูฮฺ (สิ่งที่น่ารังเกียจ) พวกเขาตำหนิการกระทำเช่นนั้น เป็นที่ทราบกันดีว่า กัลยาณชนรุ่นแรกอ่านอัลกุรอานด้วยนำเสียงที่โศกเศร้า พวกเขาพยามยามอ่านด้วยเสียงที่ไพเราะและตรึงใจ ทั้งหมดล้วนมาจากธรรมชาติที่อยู่ในตัวของแต่ละคน

ข้อชี้แจงเกี่ยวกับความหมายการอ่านด้วยท่วงทำนอง

1. ข้าพเจ้ามีความเห็นว่า หะดีษที่เกี่ยวกับสัญญาณวันกิยามะฮฺ และคำฟัตวาของท่านอิหม่ามมาลิก ชี้ให้เห็นว่า ห้ามอ่านอัลกุรอานตามหลักทำนองที่ได้วางไว้ เพราะถือว่าผิดวิสัยของการอ่านอัลกุรอานและขัดแย้งกับความสงบที่มีในตัวอัลกุรอาน ในการนี้ไม่เป็นที่ขัดแย้งเลยว่า การกระทำเช่นนั้นเป็นที่ต้องห้าม
2. ส่วนหะดีษของอะนัสและอบูษัร เราะฎิยัลลอฮุอันฮุมา และหะดีษของท่านอื่นๆ เป็นหะดีษที่บอกถึงลักษณะการอ่านอัลกุรอานของพวกเคาะวาริจญ์ พวกเขาอ่านอัลกุรอานทั้งกลางวันและกลางคืนแต่ทว่าการอ่านนั้นไม่ได้ยังประโยชน์อะไรแก่เขาเลย ทั้งนี้เพราะพวกเขาไม่มีความรู้เกี่ยวกับอัซซุนนะฮฺ(หะดีษ) ที่มีหน้าที่อธิบายขยายความอัลกุรอาน ดังนั้นพวกเขาไม่สามารถที่จะทำความเข้าใจกับความหมายอัลกุรอานที่แท้จริงได้ อีกทั้งผลบุญของการอ่านก็ไม่ได้รับ ในหะดีษหลายบทระบุว่าพวกเขาได้ออกจากศาสนาอิสลามเสมือนกับลูกธนูได้พุ่งผ่านร่างของเหยื่อ(หมายถึงไม่มีร่องรอยของศาสนาเหลืออยู่เลย) ได้มีคำสั่งให้ต่อสู้กับพวกเขา พวกเขาเป็นสรรพสิ่งที่เลวที่สุดบนโลกนี้ พวกท่านจะดูถูกการละหมาดของพวกท่านเอง(จะคิดว่าการละหมาดของตนเองยังด้อย) เมื่อนำไปเทียบการการละหมาดของพวกเขา พวกท่านจะดูถูกการอ่านอัลกุรอานของพวกท่านเองเมื่อนำไปเทียบกับการอ่านอัลกุรอานของพวกเขา นี่คือลักษณะของชาวเคาะวาริจญ์และผู้ที่มีนิสัยเยี่ยงอย่างพวกเขา
อิบนุตัยมิยะฮฺ กล่าวว่า หะดีษที่เกี่ยวกับเคาะวาริจญ์เป็นหะดีษที่เศาะฮีหฺ(ถูกต้อง)ทั้งสิบสายรายงาน อิหม่ามมุสลิมได้บันทึกไว้ในตำราเศาะฮีหฺ ของท่าน อิหม่ามอัลบุคอรีย์ก็ได้ทำการบันทึกบางส่วนไว้เช่นกัน พวกเคาะวาริจญ์ คือพวกที่ถือว่ามุสลิมที่กระทำบาปใหญ่นั้นกลายเป็นกาฟิร พวกเขาคือพวกอุตริในศาสนา พวกเขาตีความตัวบทอัลกุรอานอย่างผิดเพี้ยน และเป็นขบถต่อหมู่คณะหรือรัฐบาลอิสลาม (ขออัลลอฮฺทรงโปรดประทานความปลอดภัยแก่เราทั้งในโลกนี้และโลกหน้าด้วยเถิด)
นี่คือลักษณะเฉพาะของพวกเคาะวาริจญ์และผู้ที่มีลักษณะคล้ายพวกเขา ส่วนบรรดากอรีในวันนี้เท่าที่ข้าพเจ้าทราบไม่ได้มีลักษณะเช่นพวกเขา
3. ส่วนคำฟัตวาของอิหม่ามอะหฺมัดที่เกี่ยวกับการออกเสียงหรือสระที่เพิ่มขึ้นมาเนื่องจากยืดหยุ่นเสียงถือว่าเป็นการอ่านไม่ถูกต้อง ฟัตวานี้ถือว่าการกระทำลักษณะดังกล่าวเป็นที่น่ารังเกียจอย่างยิ่ง ดังที่ อัลกอฎีย์ อบูยะอฺลา ได้กล่าวไว้ การกระทำดังกล่าวเหมือนเป็นการเพิ่มอักษรใหม่ขึ้นมาอีก เช่นเพิ่ม วาว และอลิฟ ใน คำว่า มุหัมหมัด เป็น มู หาม หมาด อย่างนี้ถือว่าเป็นสิ่งต้องห้ามโดยเอกฉันท์ ในสมัยของท่านอิหม่ามอะหมัดนั้นผู้คนชอบขับกลอนเป็นทำนองเพลง พวกเขาจะลากเสียงยาวตามแต่ใจชอบ อิสหาก อัลเมาศิลีย์ เคยตำหนิ อิบรอฮิม อัลมะฮฺดีย์ ในเรื่องนี้เพราะเป็นทำให้ภาษาอาหรับผิดเพี้ยนจากเดิม ในเมื่อการขับกลอนด้วยทำนองอย่างผิดเพี้ยนถูกตำหนิแล้ว ในการอ่านอัลกุรอานก็ยิ่งสมควรตำหนิหากอ่านผิดเพี้ยนจากภาษาเดิม แต่สิ่งที่กล่าวมานั้นไม่ปรากฏเห็นในสมัยเรา อัลหัมดุลิลละฮฺ
4. อิบนุตัยมิยะฮฺ กล่าวว่า ท่วงทำนองที่บรรดาอุละมาอ์ถือว่าเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจในการอ่านอัลกุอ่าน คือการอ่านคำที่ต้องอ่านด้วยเสียงยาวแต่กลับไปอ่านเสียงสั้น คำที่ต้องอ่านด้วยเสียงสั้นกลับไปอ่านเสียงยาว คำที่ตายกลับไปใส่สระ ส่วนคำที่มีสระกลับไปอ่านตาย สาเหตุที่อ่านเช่นนั้นก็เพื่อให้สอดคล้องกับทำนอง การอ่านเช่นนั้นหากส่งผลให้ความหมายเปลี่ยนไปจากเดิม ก็ถือว่าเป็นสิ่งต้องห้าม

การผสานระหว่างหลักฐานที่ห้ามและหลักฐานที่อนุมัติ
ไม่มีข้อขัดแย้งระหว่างหลักฐานที่ห้ามกับหลักฐานที่อนุมัติแต่อย่างใด เพราะหลักฐานที่ห้ามนั้นคือห้ามการอ่านที่เกินขอบเขตของการอ่านที่ถูกต้อง ไม่ว่าจะเป็นการเพิ่ม หรือตัดทอน หรือทำให้กฎของการอ่านนั้นบกพร่อง หรือขัดแย้งกับสิ่งที่ได้รับการถ่ายทอดติดต่อกันมา และการอ่านด้วยทำนองเพลงเป็นที่ต้องห้ามเช่นกัน ถึงแม้ว่าจะไม่มีเครื่องดนตรีประกอบก็ตาม ทั้งนี้เพื่อรักษาสมาธิของผู้อ่านในระหว่างที่อ่านอัลกุรอานอยู่ อนุญาตให้อ่านอย่างถูกหลักการอ่านด้วยเสียงที่ไพเราะ หากอ่านด้วยท่วงทำนองหมายถึงการเพิ่มเติมหรือลดทอนตัวอักษรหรืออ่านขัดกับหลักการอ่านที่สืบทอดกันมาก็ถือว่าเป็นสิ่งต้องห้าม และหากการอ่านด้วยท่วงทำนองหมายถึงการอ่านที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อให้กระตุ้นจิตใจของมนุษย์ให้เกิดความสำรวมและความโศกเศร้ากับอายะฮฺอัลกุรอานถือว่าเป็นสิ่งที่ควรทำอย่างยิ่ง ตราบใดที่ไม่ทำให้คำและความหมายเปลี่ยน แต่ทั้งนี้ต้องไม่อ่านตามทำนองเพลงที่คิดค้นหรือกำหนดมาเอง
อิหม่ามอัสสุยูฏีย์ กล่าวว่า หากการอ่านอัลกุรอานด้วยท่วงทำนอง ด้วยเสียงที่ไพเราะหรือเสียงยาว โดยการอ่านนั้นยังอยู่ในกรอบที่ถูกยอมรับ ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี แต่หากการอ่านที่เกินขอบเขตที่ศาสนากำหนดก็ถือว่าเป็นสิ่งต้องห้าม
ท่านได้กล่าวในหนังสืออธิบายหนังสือ อัรริสาละฮฺ อีกว่า จากคำพูดของบรรดานักวิชาการ สรุปได้ว่าการอ่านอัลกุรอานด้วยเสียงที่ดีไพเราะตามหลักทำนองการอ่านที่ได้กำหนดหรือคิดขึ้นมานั้น เป็นเรื่องที่ถกเถียงกันในหมู่นักวิชาการ
มีบางท่านเห็นว่าการอ่านเช่นนั้นขัดกับการอ่านอัลกุรอานของกัลยาณชนรุ่นแรก เพราะการอ่านเช่นนั้นทำให้กอรี(นักอ่าน)ลืมกฎการอ่านที่ถูกต้อง จึงได้ห้ามอ่านแบบนี้เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้เกิดกรณีต้องห้ามขึ้นมาภายหลัง
ส่วนการอ่านด้วยเสียงที่ดีและไพเราะโดยไม่ยึดติดกับทำนองการอ่านที่คิดค้นมา ถือเป็นสิ่งที่ถูกต้องโดยเอกฉันท์
อิบนุ กุดามะฮฺ กล่าวว่า บรรดานักวิชาการมีมติเห็นพ้องว่า การอ่านอัลกุรอานด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย ด้ายการตัรตีล(ค่อยๆ อ่านอย่างตั้งใจ) ด้วยเสียงที่ดีไพเราะ เป็นสิ่งที่ส่งเสริมให้กระทำ
ข้าพเจ้าเห็นว่า คำพูดของท่านอิบนุกุดามะฮฺสอดคล้องกับหะดีษที่รายงานโดยท่านบุร็อยดะฮฺ เราะฎิยัลลอฮฺ อันฮุ ว่า « اِقْرَءُوا الْقُرْآنَ بِالحْزُْنِ فَإِنَّهُ نَزَلَ بِالحْزُنِ » ความว่า “พวกท่านจงอ่านอัลกุรอานด้วยความเศร้า เพราะอัลกุรอานนั้นถูกประทานลงมาด้วยความเศร้าโศก”
และหะดีษที่รายงานโดยอิบนุอับบาส เราะฎิยัลลอฮฺ อันฮุมา ว่า « إِنَّ أَحْسَنَ النَّاسِ قِرَاءَةً مَنْ إِذَا قَرَأَ يَتَحَزَّن »
ความว่า “แท้จริงคนที่ดีที่สุดคือคนที่เวลาอ่านอัลกุรอานแล้วเขาจะอ่านด้วยความเศร้า”
หะดีษทั้งสองบทข้างต้นเป็นหะดีษเฎาะอีฟ (อ่อน) และหะดีษบทแรกเป็นหะดีษที่เฎาะอีฟ ญิดดัน(อ่อนมาก)


ที่มา วารสารอัดดะอฺวะฮฺ ฉบับที่ 1798 หน้าที่ 44
http://www.islamqa.com/index.php?ref=1377&ln=ara

จดหมายลูกโซ่จากผู้ดูแลมัสยิดอันนะบาวีย์

ข้อชี้แจงเกี่ยวกับจดหมายลูกโซ่จากผู้ดูแลมัสยิดอันนะบาวีย์

จดหมายฉบับนี้ถูกเขียนในรูปแบบการสั่งเสียและเผยแพร่แก่ผู้คนทั่วไป ซึ่งปรากฏขึ้นเป็นเวลาหลายปีมาแล้ว เนื้อหาในจดหมายอาจมีความแตกต่างไปบ้างเนื่องจากเป็นจดหมายลูกโซ่ถูกส่งต่อๆกัน ซึ่งผู้รับก็ไม่สามารถรู้ได้เลยว่าต้นต่อของจดหมายฉบับนั้นมีมาจากไหน เข้าใจว่าจดหมายนี้อาจจะมาจากพวกศูฟีย์ ที่ยึดถือความฝันเป็นหลักฐานในการอ้างอิง โดยไม่คำนึงว่าความฝันนั้นอาจจะขัดแย้งกับตัวบทอัล กุรอานและอัซซุนนะฮฺหรือไหม ในบางครั้งพวกเขายึดมั่นในความฝันมากกว่ายึดมั่นในตัวบทอัลกุรอ่านและอัซซุนนะฮฺด้วยซ้ำ
ส่วนจุดยืนของอะฮลุซซุนนะฮฺเกี่ยวกับความฝันนั้น คือ หากความฝันนั้นไม่ใช่ความฝันของท่านนบีหรือเราะซูล ต้องพิจารณาดูก่อนว่ามันสอดคล้องหรือขัดแย้งกับหลักศาสนาหรือไม่ หากพบว่ามันไม่มีข้อขัดแย้งได้ก็สามารถที่จะนำมาใช้ได้ แต่ถ้าหากความฝันนั้นไปขัดแย้งกับตัวบทอัลกุรอ่านและอัซซุนนะฮฺความฝันนั้นถือว่าเป็นโมฆะ จะนำมาอ้างเป็นหลักฐานมิได้ เนื่องจากในความฝันไม่มีใครรับรองได้ว่ามันถูกต้องเสมอไป ที่สำคัญความฝันอาจจะเป็นสิ่งตักเตือนจิตใจในกรณีที่มันสอดคล้องกับหลักศาสนาแต่หากมันขัดแย้งกับหลักศาสนาความฝันนั้นก็ใช้ไม่ได้เช่นกัน
จดหมายฉบับนี้เมื่อผู้รับเปิดอ่านแล้วบางคนอาจเกิดความหวาดกลัวหากไม่ปฏิบัติตามในสิ่งที่จดหมายได้สั่งให้ทำแล้วจะเกิดความหายนะต่อตนเองและครอบครัว
จดหมายลักษณะเช่นนี้มิได้เพิ่งปรากฏมาใหม่แต่มันแพร่หลายเป็นเวลานานแล้ว บุคคลที่ระบุในจดหมายก็มิได้มีตัวตนที่แท้จริง ทุกอย่างเป็นการปรุงแต่งขึ้นมา ผู้ที่มีความศรัทธาที่มั่นคงจะไม่หลงเชื่อในเรื่องเหล่านี้ พวกเขาจะไม่ทำการเผยแพร่จดหมายลูกโซ่ที่ไร้ที่มาเช่นนี้ต่อ และพวกเขาก็มิได้หวั่นเกรงภยันตรายดังที่ระบุในจดหมาย เพราะมันมิได้เกิดขึ้นจริง เว้นแต่พระประสงค์ของอัลลอฮฺ ส่วนเรื่องภาคผลหรือผลตอบแทนสำหรับผู้ที่นำจดหมายนี้ไปเผยแพร่ต่อนั้นไม่มีหลักฐานใดมายืนยันว่าการกระทำดังกล่าวจะได้รับผลตอบแทนที่ดีงามจริง ขนาดพระมหาคัมภีร์อัลกุรอ่านเองก็มิได้มีหลักฐานว่าหากนำไปพิมพ์เผยแพร่แจกจ่ายจะได้ผลบุญอย่างนั้นอย่างโน้น
ชัยคฺ อับดุลอาซิซ บิน อับดุลลอฮฺ บิน บาซ อดีตมุฟตีย์ แห่งซาอุดีอารเบีย ได้กล่าวในหนังสือรวบคำฟัตวาของท่านเองว่า “ในจดหมายที่เป็นคำสั่งเสียนี้มีเรื่องโกหกมดเท็จอยู่ ถึงแม้ว่าผู้ที่นำมาเผยแพร่จะสาบานต่ออัลลอฮฺเป็นพันครั้งว่ามันเป็นความจริงก็ตาม หรือแม้ว่าเขาจะขอดุอาอ์ให้ประสบกับความหายนะ ถ้าหากเขาพูดโกหกก็ตาม สิ่งเหล่านี้ก็ไม่เป็นความจริงอยู่วันยังค่ำ เรื่องที่กล่าวในจดหมายฉบับนั้นข้าพเจ้าขอสาบานต่ออัลลอฮฺว่ามันไม่เป็นความจริงแต่อย่างใด ข้าพเจ้าขอให้อัลลอฮฺทรงเป็นพยาน มวลมลาอิกะฮฺ และบรรดามุสลิม ช่วยเป็นพยานด้วยว่า คำสั่งเสียนี้เป็นการโกหกกล่าวเท็จต่อท่านนบีมุหัมหมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ขอให้พระองค์ทรงลงโทษผู้ที่กุเรื่องเหล่านี้ขึ้นมา
สิ่งบ่งชี้ว่าจดหมายฉบับนี้เป็นเรื่องโกหก
1. ชัยคฺอะหมัด ที่ระบุในจดหมายว่าท่านเป็นผู้ถือกุญแจมัสยิดนบี เป็นบุคคลที่ไม่มีใครรู้จัก ดังนั้นจดหมายนี้ไม่ทราบว่ามีแหล่งที่มาจากแห่งใด
2. เนื้อหาในจดหมายที่กล่าวถึงความเสื่อมโทรมทางจริยธรรมในสังคมนั้น หนทางในการแก้ปัญหาดังกล่าวที่ถูกต้องนั้น ประชาชาติมุสลิมต้องหันกลับไปยึดมั่นกับอัลกุรอ่านและอัซซุนนะฮฺอย่างมั่นคง คำสอนที่บรรจุในสองสิ่งนี้เป็นคำสอนที่สุดประเสริฐ ครอบคลุมทุกแง่มุม มีทั้งสัญญาที่ดีสำหรับผู้ศรัทธาและสัญญาไม่ดีสำหรับผู้เนรคุณ มีทั้งสิ่งที่ทำให้จิตใจหวั่นเกรง ฯลฯ ทั้งหมดนั้นเป็นการเพียงพอแล้วไม่จำเป็นต้องนำความฝันที่อุปโลกน์มาตักเตือนอีก
3. เนื้อหาในจดหมายนี้ที่กล่าวถึงสัญญาณวันกียามะฮฺนั้นเป็นเรื่องพ้นญาณวิสัย (อิลมุ้ลฆ็อยบฺ) ไม่อนุญาตให้ผู้ใดกล่าวอ้างขึ้นมาโดยปราศจากหลักฐาน ดังที่อัลลอฮฺตรัสว่า
قُلْ لَا يَعْلَمُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ الْغَيْبَ إِلَّا اللَّهُ وَمَا يَشْعُرُونَ أَيَّانَ يُبْعَثُونَ (النمل :65)
ความว่า “จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) ไม่มีผู้ใดในชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดินจะรู้ในสิ่งพ้นญาณวิสัย นอกจากอัลลอฮฺ และพวกเขาจะไม่รู้ว่า เมื่อใดพวกเขาจะถูกให้ฟื้นคืนชีพ” สูเราะฮฺ อันนัมลฺ อายะฮฺที่ 65
ส่วนการประทานวะหฺยูก็ได้สิ้นสุดลงหลังจากท่านนบีเสียชีวิต ดังนั้นคำสอนเกี่ยวกับเรื่องสัญญาณวันกียามะฮฺที่มีในอัลกุรอ่านและอัซซุนนะฮฺถือว่าเพียงพอและครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว
4. เนื้อหาในจดหมายนี้มีความแตกต่างกันบางฉบับเขียนว่า เป็นการฝัน บางฉบับเขียนว่าเกิดขึ้นก่อนที่จะเข้านอนในขณะที่รู้สึกตัว บางฉบับเขียนว่าจากผู้ดูแลมัสยิดอัลนะบาวีย์ บางที่ก็เขียนว่าผู้ดูแลสุสานของท่านนบี บางฉบับก็เขียนว่าจากผู้ถือกุญแจมัสยิดอัลหะรอม ตลอดจนมีความขัดแย้งในการกำหนดผลตอบแทนสำหรับผู้นำจดหมายไปเผยแพร่ต่อยังผู้อื่น สิ่งเหล่านี้บ่งชี้ชัดถึงความมดเท็จในจดหมายฉบับนี้
วัลลอฮุอะอฺลัม(อัลลอฮฺเท่านั้นที่ทรงรอบรู้ดี)
ขอความสันติจงประสบแด่ท่านนบีมุหัมหมัดของเรา

เขียนโดย ดร.ซัลมาน บิน มุหัมหมัด อัดดุบัยคีย์ อาจารย์วิทยาลัยครูแห่งหาอิล
ถอดความโดย อันวา สะอุ (เมื่อวันที่ ๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๑)
จากเว็บไซต์ http://www.islamtoday.net/